{"id":12,"date":"2015-03-31T09:06:08","date_gmt":"2015-03-31T07:06:08","guid":{"rendered":"http:\/\/www.klub.14lo.lublin.pl\/?page_id=12"},"modified":"2025-02-16T23:32:36","modified_gmt":"2025-02-16T22:32:36","slug":"o-patronie","status":"publish","type":"page","link":"http:\/\/khs.mmj.pl\/?page_id=12","title":{"rendered":"O Patronie"},"content":{"rendered":"\r\n
\"\"<\/a><\/figure>\r\n\r\n\r\n\r\n

Zbigniew Herbert<\/strong><\/h1>\r\n
\r\n

\"\"Urodzi\u0142 si\u0119 29 pa\u017adziernika 1924 we Lwowie, zmar\u0142 28 lipca 1998 w Warszawie. Polski poeta, eseista, dramatopisarz, autor s\u0142uchowisk, kawaler Orderu Or\u0142a Bia\u0142ego. Z wykszta\u0142cenia ekonomista i prawnik. W czasie wojny by\u0142 \u017co\u0142nierzem AK. Jako poeta na \u0142amach prasy zadebiutowa\u0142 w 1950, natomiast b\u0119d\u0105cy jego debiutem ksi\u0105\u017ckowym tom wierszy Struna \u015bwiat\u0142a ukaza\u0142 si\u0119 w 1956. Do najbardziej cenionych dzie\u0142 Herberta nale\u017cy cykl utwor\u00f3w o Panu Cogito. W latach 80-tych sta\u0142 si\u0119 Herbert sztandarowym poet\u0105 polskiej opozycji. Od 1986 mieszka\u0142 w Pary\u017cu. Do Polski wr\u00f3ci\u0142 w 1992. 10 lipca 2007 r. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej uchwali\u0142 rok 2008 Rokiem Zbigniewa Herberta.


<\/div>\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
1924-1956<\/strong>

Ojciec poety – Boles\u0142aw, matka – Maria. Zbigniew Herbert uczy\u0142 si\u0119 przed wojn\u0105 w Pa\u0144stwowym VIII Gimnazjum i Liceum im. Kr\u00f3la Kazimierza Wielkiego we Lwowie. Po zaj\u0119ciu Lwowa przez Niemc\u00f3w kontynuowa\u0142 nauk\u0119 na tajnych kompletach, gdzie uzyska\u0142 matur\u0119 (1944).\"\"W tym samym czasie prawdopodobnie zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105 (AK). Po maturze rozpocz\u0105\u0142 studia polonistyczne na konspiracyjnym Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, ale przerwa\u0142 je z powodu wyjazdu do Krakowa. W Krakowie studiowa\u0142 ekonomi\u0119, ucz\u0119szcza\u0142 tak\u017ce na wyk\u0142ady na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim i Akademii Sztuk Pi\u0119knych. W 1947 roku uzyska\u0142 dyplom Akademii Handlowej. Rozpocz\u0119te w Krakowie studia prawnicze kontynuowa\u0142 na Uniwersytecie Miko\u0142aja Kopernika w Toruniu. W 1949 roku uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra praw. W tym samym roku zosta\u0142 przyj\u0119ty na drugi rok filozofii. Mieszka\u0142 w tym czasie (od 1948) w Sopocie, dok\u0105d w 1945 roku przeprowadzili si\u0119 jego rodzice. Podejmowa\u0142 si\u0119 r\u00f3\u017cnych zaj\u0119\u0107: pracowa\u0142 w Narodowym Banku Polskim w Gdyni, redagowa\u0142 „Przegl\u0105d Kupiecki”, pracowa\u0142 w biurze Oddzia\u0142u Gda\u0144skiego Zwi\u0105zku Literat\u00f3w Polskich (1949-1950). W 1950 roku przeprowadzi\u0142 si\u0119 do Torunia, gdzie studiowa\u0142 i pracowa\u0142, m.in. jako nauczyciel w szkole podstawowej. Jesieni\u0105 przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 na Uniwersytet Warszawski, gdzie przez pewien czas kontynuowa\u0142 studia filozoficzne.<\/div>\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
1952-1957<\/strong>
\"\"W latach 1952 – 1957 mieszka\u0142 w Warszawie. Pr\u00f3bowa\u0142 utrzymywa\u0107 si\u0119 z pracy pi\u00f3ra. Publikowa\u0142 recenzje teatralne, muzyczne, relacje z wystaw plastycznych. W 1948 w „Tygodniku Wybrze\u017ca” drukowany by\u0142 jego cykl „Poetyka dla laik\u00f3w”. Kilka recenzji opublikowa\u0142 w „S\u0142owie Powszechnym” – w 1949 pod w\u0142asnym nazwiskiem, rok p\u00f3\u017aniej pod pseudonimem Patryk. Pod tym samym pseudonimem lub pod w\u0142asnym nazwiskiem pisywa\u0142 tak\u017ce w „Tygodniku Powszechnym”. W 1952 kilka recenzji ukaza\u0142o si\u0119 w „Przegl\u0105dzie Powszechnym” ojc\u00f3w Jezuit\u00f3w (pod pseudonimem Boles\u0142aw Herty\u0144ski). Od 1950 do 1953 jako Stefan Martha publikowa\u0142 w „Dzi\u015b i Jutro”, pi\u015bmie Stowarzyszenia PAX.

Zarabia\u0142 w tym okresie, r\u00f3wnie\u017c sporz\u0105dzaj\u0105c bibliografie, kwerendy biblioteczne itp. Od stycznia do lipca 1952 by\u0142 p\u0142atnym krwiodawc\u0105. Ostatecznie musia\u0142 podj\u0105\u0107 si\u0119 prac niezwi\u0105zanych z dzia\u0142alno\u015bci\u0105 literack\u0105. Pracowa\u0142 jako kalkulator chronometra\u017cysta w Inwalidzkiej Sp\u00f3\u0142dzielni Emeryt\u00f3w Nauczycieli „Wsp\u00f3lna Sprawa”. W latach 1953 – 1954 jako starszy asystent w Centralnym Biurze Studi\u00f3w i Projekt\u00f3w Przemys\u0142u Torfowego Torf projekt, nast\u0119pnie (1956 – 1957) jako dyrektor biura Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego Zwi\u0105zku Kompozytor\u00f3w Polskich.

<\/div>\r\n
1956-1981<\/strong>

S\u0105 to lata wzmo\u017conej pracy literackiej i podr\u00f3\u017cy. Podr\u00f3\u017ce, z powodu skromnych \u015brodk\u00f3w finansowych, gromadzonych na bie\u017c\u0105co z dora\u017anych \u017ar\u00f3de\u0142: nagr\u00f3d, honorari\u00f3w za odczyty itp., odbywa\u0142y si\u0119 mo\u017cliwie jak najta\u0144szym kosztem. Odbi\u0142o si\u0119 to w przysz\u0142o\u015bci na jego zdrowiu, pozwoli\u0142o jednak pozna\u0107 z bliska \u015bwiat pi\u0119kny i bardzo r\u00f3\u017cny (Modlitwa Pana Cogito – podr\u00f3\u017cnika) – zar\u00f3wno w dzie\u0142ach kultury materialnej, jak i w napotykanych ludziach. Pierwsz\u0105 podr\u00f3\u017c zagraniczn\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1958 r. Uda\u0142 si\u0119 przez Wiede\u0144 do Francji. Odwiedzi\u0142 Angli\u0119 (1959), W\u0142ochy (1959), po czym ponownie Francj\u0119. Do Polski powr\u00f3ci\u0142 w maju 1960. Plonem tej podr\u00f3\u017cy by\u0142 Barbarzy\u0144ca w ogrodzie.

\"\"Jesieni\u0105 1963 r. wyjecha\u0142 znowu, tym razem do Anglii i Szkocji. W grudniu 1963 roku przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Pary\u017ca. W styczniu 1964 r., w Bibliotece Polskiej w Pary\u017cu odebra\u0142 Nagrod\u0119 Ko\u015bcielskich, co umo\u017cliwi\u0142o mu przed\u0142u\u017cenie pobytu na Zachodzie. Wakacje 1964 r. sp\u0119dzi\u0142 we W\u0142oszech i Grecji, sk\u0105d powr\u00f3ci\u0142 do Francji, a pod koniec roku do Polski. Od 1965 do 1968 roku by\u0142 cz\u0142onkiem zespo\u0142u redakcyjnego miesi\u0119cznika „Poezja”. W sezonie 1965\/66 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika literackiego w Teatrze im. Juliusza Osterwy w Gorzowie Wielkopolskim. Okazj\u0105 do kolejnej podr\u00f3\u017cy by\u0142 odbi\u00f3r Nagrody Lenaua (Internationaler Nikolaus Lenau Preis) w Wiedniu (1965). W 1965 zosta\u0142 Herbert cz\u0142onkiem Akademii Sztuk (Akademie der K\u00fcnste) w Berlinie Zachodnim oraz Bawarskiej Akademii Sztuk Pi\u0119knych w Monachium. Przebywa\u0142 w Austrii do wiosny 1966. Odby\u0142 podr\u00f3\u017c po Niemczech, a nast\u0119pnie zatrzyma\u0142 si\u0119 na d\u0142u\u017cej we Francji (1966 – 1967). Stamt\u0105d przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Niemiec, odwiedzaj\u0105c po drodze Holandi\u0119 i Belgi\u0119. W zimie 1968 osiad\u0142 w Berlinie. 29 marca 1968 wzi\u0105\u0142 w paryskim konsulacie \u015blub z Katarzyn\u0105 Dzieduszyck\u0105.<\/div>\r\n


\"\"W ko\u0144cu kwietnia pa\u0144stwo Herbertowie wr\u00f3cili do Berlina. Lato 1968 sp\u0119dzi\u0142 Herbert w USA, na zaproszenie Poetry Center, zwiedzaj\u0105c m.in. Nowy Jork, Kaliforni\u0119, Wielki Kanion, Nowy Meksyk, Nowy Orlean, Waszyngton, Los Angeles. W tym te\u017c czasie opublikowane w USA t\u0142umaczenie jego dzie\u0142, uczyni\u0142o go jednym z najbardziej popularnych poet\u00f3w wsp\u00f3\u0142czesnych w angielskim kr\u0119gu j\u0119zykowym. W czasie tej podr\u00f3\u017cy mia\u0142 kilka wyst\u0105pie\u0144, m.in. w Nowym Jorku, Berkeley i Los Angeles. Powr\u00f3ci\u0142 do Berlina, gdzie mieszka\u0142 do po\u0142owy wrze\u015bnia 1970 – nie licz\u0105c kr\u00f3tkich wizyt w Polsce i wakacji we W\u0142oszech (1969 r. udzia\u0142 w Dei Duo Mundi – Festiwalu Dw\u00f3ch \u015awiat\u00f3w). Od wrze\u015bnia 1970 do czerwca 1971 Herbertowie przebywali ponownie w Stanach, w zwi\u0105zku z wyk\u0142adami, jakie prowadzi\u0142 poeta, jako tzw. visiting profesor na Uniwersytecie Stanowym w Los Angeles.

<\/div>\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
Od jesieni 1971 do wiosny 1973 mieszka\u0142 w Warszawie. W 1972 zosta\u0142 cz\u0142onkiem prezydium ZLP i zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142ania na rzecz demokracji inicjowane przez \u015brodowisko literackie – by\u0142 m.in. sygnatariuszem „Listu 17” w obronie cz\u0142onk\u00f3w Ruchu, organizatorem protest\u00f3w ZLP przeciwko cenzurze. W 1972 wst\u0105pi\u0142 do Pen Clubu.

W 1973 wyjecha\u0142 do Wiednia po odbi\u00f3r nagrody Herdera. Lato tego roku sp\u0119dzi\u0142 w Grecji a jesieni\u0105 powr\u00f3ci\u0142 do Polski. W roku akademickim 1973\/74 prowadzi\u0142 wyk\u0142ady na Uniwersytecie Gda\u0144skim. W 1974 roku redagowa\u0142 „List 15” w sprawie praw Polonii w ZSRR. Podpisa\u0142 tak\u017ce w grudniu 1975 „Memoria\u0142 59” przeciwko zmianom w Konstytucji PRL. W 1974 zamieszka\u0142 w Warszawie. Lata 1975-1981 sp\u0119dzi\u0142 za granic\u0105, g\u0142\u00f3wnie w Niemczech oraz w Austrii i W\u0142oszech.

1981-1998<\/strong>

Herbert wr\u00f3ci\u0142 do Polski na pocz\u0105tku 1981 – w okresie najwi\u0119kszych nadziei zwi\u0105zanych z powstaniem „Solidarno\u015bci”. Po wprowadzeniu stanu wojennego wspiera\u0142 swoj\u0105 osob\u0105 i nazwiskiem dzia\u0142ania opozycji – uczestniczy\u0142 w nielegalnych uroczysto\u015bciach. Jego tw\u00f3rczo\u015b\u0107 sta\u0142a si\u0119, zw\u0142aszcza dla m\u0142odego pokolenia, manifestem wolno\u015bci i wyrazem oporu, a posta\u0107 poety symbolem postawy bezkompromisowego sprzeciwu. W 1986 przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 Herbert do Pary\u017ca. W 1989 wst\u0105pi\u0142 do Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Rok p\u00f3\u017aniej zosta\u0142 cz\u0142onkiem Ameryka\u0144skiej Akademii i Instytutu Sztuki i Literatury (American Academy and Institute of Arts and Letters). Otrzymanie Literackiej Nagrody Jerozolimy da\u0142o mu w maju 1991 znowu okazj\u0119 podr\u00f3\u017cy, tym razem do Izraela.

W 1992 powa\u017cnie ju\u017c chory poeta wr\u00f3ci\u0142 do Warszawy. Wyr\u00f3\u017cni\u0142 si\u0119 wtedy zdecydowanie antykomunistyczn\u0105 publicystyka, drukowan\u0105 na \u0142amach „Tygodnika Solidarno\u015b\u0107”.

W 1993 zosta\u0142 cz\u0142onkiem Akademii Sztuk i Nauk (Academy of Arts and Sciences) w Stanach Zjednoczonych. W 1994, ju\u017c na w\u00f3zku inwalidzkim, odby\u0142 ostatni\u0105 podr\u00f3\u017c – do Holandii z okazji wystawy tulipan\u00f3w w Nieuwe Kerk. Ostatnie lata \u017cycia up\u0142yn\u0119\u0142y mu na zmaganiu si\u0119 z chorob\u0105. By\u0142 chory na ci\u0119\u017ck\u0105 astm\u0119 – mia\u0142 trudno\u015bci z m\u00f3wieniem, prawie nie opuszcza\u0142 \u0142\u00f3\u017cka. Mimo to, wci\u0105\u017c intensywnie pracowa\u0142 – Epilog burzy ukaza\u0142 si\u0119 na kilka miesi\u0119cy przed jego \u015bmierci\u0105.

Zbigniew Herbert zmar\u0142 28 lipca 1998 roku w Warszawie. Zosta\u0142 pochowany na Cmentarzu Pow\u0105zkowskim.

\"\"Prezydent Aleksander Kwa\u015bniewski odznaczy\u0142 go po\u015bmiertnie Orderem Or\u0142a Bia\u0142ego, jednak wdowa po poecie, Katarzyna Herbertowa, odm\u00f3wi\u0142a przyj\u0119cia odznaczenia. Orderem Or\u0142a Bia\u0142ego zosta\u0142 odznaczony ponownie przez prezydenta Lecha Kaczy\u0144skiego. 3 maja 2007 Katarzyna Herbertowa oraz siostra poety, Halina Herbert-\u017bebrowska, odebra\u0142y odznaczenie z r\u0105k prezydenta.

<\/div>\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
Tw\u00f3rczo\u015b\u0107<\/strong>

Poezja<\/strong>

Debiutem poetyckim Herberta by\u0142y, opublikowane bez jego zgody na \u0142amach „Dzi\u015b i Jutro”, trzy wiersze: Napis, Po\u017cegnanie wrze\u015bnia i Z\u0142oty \u015brodek (nr 37 z 1950). Za debiut w pe\u0142ni \u015bwiadomy mo\u017cna uzna\u0107 Palce wrzeciona opublikowane w ko\u0144cu tego samego roku w „Tygodniku Powszechnym” (nr 51.). Do 1955 pozostawa\u0142 poza g\u0142\u00f3wnym nurtem \u017cycia literackiego, og\u0142aszaj\u0105c nieliczne utwory w tym\u017ce „Tygodniku Powszechnym”. Nie maj\u0105c szans na w\u0142asny tomik, zdecydowa\u0142 si\u0119 na opublikowanie 22 wierszy w wydanej przez PAX antologii m\u0142odej poezji katolickiej …ka\u017cdej chwili wybiera\u0107 musz\u0119… (Warszawa 1954).

Szerszej publiczno\u015bci zosta\u0142 zaprezentowany dopiero w s\u0142ynnej Prapremierze pi\u0119ciu poet\u00f3w 1955r). W 1956 ukaza\u0142 si\u0119 jego debiutancki tomik: Struna \u015bwiat\u0142a. Zaledwie rok p\u00f3\u017aniej tom kolejny – Hermes, pies i gwiazda.

Dwa kolejne tomy, Studium przedmiotu i Napis, ukaza\u0142y si\u0119 w latach 1961 i 1969. W 1974 wszed\u0142 przebojem do kultury polskiej tytu\u0142owy bohater kolejnego tomu – Pan Cogito. W 1983 wyda\u0142 Herbert w Instytucie Literackim w Pary\u017cu tom kolejny, pod znamiennym tytu\u0142em Raport z obl\u0119\u017conego Miasta i inne wiersze. Tak\u017ce w Pary\u017cu ukaza\u0142 si\u0119 kolejny tom – Elegia na odej\u015bcie (1990). W 1992, ju\u017c w Polsce, Rovigo (Wroc\u0142aw). Na kilka miesi\u0119cy przed \u015bmierci\u0105 autora, wyszed\u0142 tom ostatni – Epilog burzy.

Tworzywem poezji Herberta, s\u0105 bardzo cz\u0119sto mitologiczne opowie\u015bci, staro\u017cytni bohaterowie i dzie\u0142a sztuki. W jego tw\u00f3rczo\u015bci przesz\u0142o\u015b\u0107 nie jest czym\u015b odleg\u0142ym i zamkni\u0119tym – o\u017cywiane postaci i zdarzenia pozwalaj\u0105 podj\u0105\u0107 pr\u00f3b\u0119 zrozumienia historii, a zatem zrozumienia i chwili obecnej. Przesz\u0142o\u015b\u0107 stanowi miar\u0119 dla tera\u017aniejszo\u015bci.

W poezji Herberta wyra\u017ana jest niech\u0119\u0107 do system\u00f3w, kt\u00f3re wyja\u015bniaj\u0105 wszystko, t\u0142umacz\u0105 rozw\u00f3j wydarze\u0144 nieuchronn\u0105 logik\u0105 dziej\u00f3w. To, co da si\u0119 o historii powiedzie\u0107, wynika tylko z prostej obserwacji. Jednostka nie jest w stanie zmieni\u0107 biegu historii, ale zobowi\u0105zana jest do stawienia, mimo wszystko, beznadziejnego oporu. Etyczny fundament tw\u00f3rczo\u015bci Herberta stanowi bowiem przekonanie, \u017ce s\u0142uszno\u015b\u0107 danej sprawy i celowo\u015b\u0107 dzia\u0142a\u0144 podejmowanych w jej obronie nie zale\u017cy od szansy na zwyci\u0119stwo. Temu patetycznemu przes\u0142aniu towarzyszy ironiczna \u015bwiadomo\u015b\u0107, \u017ce wyg\u0142aszane jest w zdecydowanie ma\u0142o heroicznej epoce, w epoce, w kt\u00f3rej potencjalnemu bohaterowi grozi nie tyle m\u0119cze\u0144stwo, ile \u015bmieszno\u015b\u0107. Cech\u0105 wsp\u00f3\u0142czesnego \u015bwiata jest bowiem rozmycie granic mi\u0119dzy dobrem a z\u0142em. Z\u0142o wsp\u00f3\u0142czesne nie jest demoniczne i nie daje si\u0119 \u0142atwo zdefiniowa\u0107.

Surowa ocena wsp\u00f3\u0142czesno\u015bci nie oznacza jednak idealizowania historii. Kres naiwnemu widzeniu przesz\u0142o\u015bci po\u0142o\u017cy\u0142y do\u015bwiadczenia ostatniej wojny.

Wed\u0142ug Herberta, historia nie jest jedynym, chocia\u017c naj\u0142atwiejszym mo\u017ce do zaobserwowania terenem, gdzie objawia si\u0119 z\u0142o. Obecno\u015b\u0107 z\u0142a implikuje pytanie o \u0142ad i sens \u015bwiata, a zatem tak\u017ce o obecno\u015b\u0107 w tym \u015bwiecie Boga. Historia literatury nie rozstrzygn\u0119\u0142a na razie sporu o sacrum w poezji Herberta. We wcze\u015bniejszych tomach wida\u0107 dwa zupe\u0142nie odmienne wizerunki Boga: albo jest wszechmocny, zimny, doskona\u0142y i odleg\u0142y, albo poprzez swoje zst\u0105pienie na ziemi\u0119 odb\u00f3stwiony, a zatem bezsilny (Kap\u0142an, Rozmy\u015blania Pana Cogito o odkupieniu).

Eseje<\/strong>

\"\"Barbarzy\u0144ca w ogrodzie (1962). Sk\u0142adaj\u0105 si\u0119 na niego eseje, kt\u00f3rych tematem s\u0105 konkretne widziane miejsca i rzeczy oraz dwa eseje historyczne – opowie\u015b\u0107 o albigensach i o prze\u015bladowaniu zakonu templariuszy.

Martwa natura z w\u0119dzid\u0142em (1993) po\u015bwi\u0119cony jest siedemnastowiecznemu malarstwu holenderskiemu. Podobnie jak w Barbarzy\u0144cy… osobiste preferencje autora s\u0105 niezale\u017cne od og\u00f3lnie przyj\u0119tych ocen. W\u015br\u00f3d malarzy holenderskich najbardziej fascynuje go prawie zupe\u0142nie nieznany Torrentius, kt\u00f3rego jedynym zachowanym dzie\u0142em jest w\u0142a\u015bnie tytu\u0142owa Martwa natura z w\u0119dzid\u0142em.

Ostatni tom esej\u00f3w ukaza\u0142 si\u0119 dopiero po \u015bmierci poety, chocia\u017c napisany zosta\u0142 du\u017co wcze\u015bniej ni\u017c Martwa natura…. Labirynt nad morzem z\u0142o\u017cy\u0142 bowiem Herbert w wydawnictwie „Czytelnik” ju\u017c w 1968, ale p\u00f3\u017aniej wycofa\u0142. Tom ten zawiera g\u0142\u00f3wnie eseje po\u015bwi\u0119cone kulturze i historii staro\u017cytnej Grecji, znalaz\u0142o si\u0119 w nim jednak miejsce tak\u017ce dla Etrusk\u00f3w i rzymskich legionist\u00f3w spod muru Hadriana.

<\/div>\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
Dramaty<\/strong>

Niekt\u00f3re z tych utwor\u00f3w tworzone by\u0142y jako s\u0142uchowiska radiowe b\u0105d\u017a p\u00f3\u017aniej przystosowywane do potrzeb radia.

Jaskinia filozof\u00f3w, i Rekonstrukcja poety si\u0119gaj\u0105 po temat antyczny. Trzy pozosta\u0142e dramaty si\u0119gaj\u0105 po temat wsp\u00f3\u0142czesny: Drugi pok\u00f3j, Listy naszych czytelnik\u00f3w, Lalek



<\/div>\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
Nagrody Zbigniewa Herberta<\/strong><\/div>\r\n


\u00a0\u00a0\u00a0 * 1961 Nagroda Pier\u015bcienia i tytu\u0142 Ksi\u0119cia S\u0142owa (Rada Naczelna Zrzeszenia Student\u00f3w Polskich)
\u00a0\u00a0\u00a0 * 1963 Nagroda Fundacji im. Ko\u015bcielskich (Genewa)
\u00a0\u00a0\u00a0 * 1965 Nagroda Fundacji A. Jurzykowskiego (Nowy Jork)
\u00a0\u00a0\u00a0 * 1965 Internationaler Nikolaus Lenau Preis (Austria)
\u00a0\u00a0\u00a0 * 1973 Nagroda im. Gottfrieda von Herdera (Austria)
\u00a0\u00a0\u00a0 * 1978 Nagroda im. Petrarki (RFN)
\u00a0\u00a0\u00a0 * 1981 Nagroda Literacka im. Andrzeja Struga
\u00a0\u00a0\u00a0 * 1984 Nagroda „Solidarno\u015bci”
\u00a0\u00a0\u00a0 * 1984 Nagroda Poetycka im. S\u0119pa Szarzy\u0144skiego
\u00a0\u00a0\u00a0 * 1984 Mi\u0119dzynarodowa Nagroda Pisarska Walijskiej Rady Sztuki
\u00a0\u00a0\u00a0 * 1987 Nagroda W\u0119gierskiej Fundacji Ksi\u0119cia Gabora Bethlema
\u00a0\u00a0\u00a0 * 1988 Nagroda im. Brunona Schulza (ameryka\u0144ska Fundacja Studi\u00f3w Polsko-\u017bydowskich i ameryka\u0144ski Pen Club)
\u00a0\u00a0\u00a0 * 1989 Nagroda Pen Clubu im. komandora K. Szcz\u0119snego
\u00a0\u00a0\u00a0 * 1990 Nagroda Polskiego PEN Clubu im. Jana Parandowskiego
\u00a0\u00a0\u00a0 * 1991 Nagroda Jerozolimy (Jerusalem Prize for the Freedom of the Individual in Society)
\u00a0\u00a0\u00a0 * 1991 Nagroda Vilenica (Stowarzyszenie Pisarzy S\u0142owe\u0144skich)
\u00a0\u00a0\u00a0 * 1993 Nagroda im. Kazimierza Wyki
\u00a0\u00a0\u00a0 * 1994 Nagroda Krytyk\u00f3w Niemieckich za najlepsz\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0119 roku (Martwa natura z w\u0119dzid\u0142em)
\u00a0\u00a0\u00a0 * 1995 Nagroda T.S. Eliota (ameryka\u0144ska Fundacja Ingersol)
\u00a0\u00a0\u00a0 * 1996 Nagroda Miasta M\u00fcnster<\/em><\/div>\r\n
\u00a0<\/div>\r\n
\r\n
\"\"<\/div>\r\n
\u00a0<\/div>\r\n<\/div>\r\n<\/div>\r\n

Wspomnienia siostrzenicy Zbigniewa Herberta<\/h3>\r\n

\r\n\r\n<\/h3>\r\n

Kukli\u0144ski<\/a>Pobierz<\/a><\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

Zbigniew-Herbert-mentorski<\/a>Pobierz<\/a><\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

Slowo-wstepne-II<\/a>Pobierz<\/a><\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

www.Zbigniew-Herbert<\/a>Pobierz<\/a><\/p>\r\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Zbigniew Herbert Urodzi\u0142 si\u0119 29 pa\u017adziernika 1924 we Lwowie, zmar\u0142 28 lipca 1998 w Warszawie. Polski poeta, eseista, dramatopisarz, autor s\u0142uchowisk, kawaler Orderu Or\u0142a Bia\u0142ego. Z wykszta\u0142cenia ekonomista i prawnik. W czasie wojny by\u0142 \u017co\u0142nierzem AK. Jako poeta na \u0142amach prasy zadebiutowa\u0142 w 1950, natomiast b\u0119d\u0105cy jego debiutem ksi\u0105\u017ckowym tom wierszy Struna \u015bwiat\u0142a ukaza\u0142 si\u0119 w 1956. Do najbardziej cenionych dzie\u0142 Herberta nale\u017cy cykl utwor\u00f3w o Panu Cogito. W latach 80-tych sta\u0142 si\u0119 Herbert sztandarowym poet\u0105 polskiej opozycji. Od 1986 mieszka\u0142 w Pary\u017cu. Do Polski wr\u00f3ci\u0142 w 1992. 10 lipca 2007 r. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej uchwali\u0142 rok 2008 Rokiem Zbigniewa Herberta. \u00a0 \u00a0 \u00a0 1924-1956 Ojciec poety – Boles\u0142aw, matka – Maria. Zbigniew Herbert uczy\u0142 si\u0119 przed wojn\u0105 w Pa\u0144stwowym VIII Gimnazjum i Liceum im. Kr\u00f3la Kazimierza Wielkiego we Lwowie. Po zaj\u0119ciu Lwowa przez Niemc\u00f3w kontynuowa\u0142 nauk\u0119 na tajnych kompletach, gdzie uzyska\u0142 matur\u0119 (1944).W tym samym czasie prawdopodobnie zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105 (AK). Po maturze rozpocz\u0105\u0142 studia polonistyczne na konspiracyjnym Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, ale przerwa\u0142 je z powodu wyjazdu do Krakowa. W Krakowie studiowa\u0142 ekonomi\u0119, ucz\u0119szcza\u0142 tak\u017ce na wyk\u0142ady na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim i Akademii Sztuk Pi\u0119knych. W 1947 roku uzyska\u0142 dyplom Akademii Handlowej. Rozpocz\u0119te w Krakowie studia prawnicze kontynuowa\u0142 na Uniwersytecie Miko\u0142aja Kopernika w Toruniu. W 1949 roku uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra praw. W tym samym roku zosta\u0142 przyj\u0119ty na drugi rok filozofii. Mieszka\u0142 w tym czasie (od 1948) w Sopocie, dok\u0105d w 1945 roku przeprowadzili si\u0119 jego rodzice. Podejmowa\u0142 si\u0119 r\u00f3\u017cnych zaj\u0119\u0107: pracowa\u0142 w Narodowym Banku Polskim w Gdyni, redagowa\u0142 „Przegl\u0105d Kupiecki”, pracowa\u0142 w biurze Oddzia\u0142u Gda\u0144skiego Zwi\u0105zku Literat\u00f3w Polskich (1949-1950). W 1950 roku przeprowadzi\u0142 si\u0119 do Torunia, gdzie studiowa\u0142 i pracowa\u0142, m.in. jako nauczyciel w szkole podstawowej. Jesieni\u0105 przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 na Uniwersytet Warszawski, gdzie przez pewien czas kontynuowa\u0142 studia filozoficzne. \u00a0 \u00a0 1952-1957W latach 1952 – 1957 mieszka\u0142 w Warszawie. Pr\u00f3bowa\u0142 utrzymywa\u0107 si\u0119 z pracy pi\u00f3ra. Publikowa\u0142 recenzje teatralne, muzyczne, relacje z wystaw plastycznych. W 1948 w „Tygodniku Wybrze\u017ca” drukowany by\u0142 jego cykl „Poetyka dla laik\u00f3w”. Kilka recenzji opublikowa\u0142 w „S\u0142owie Powszechnym” – w 1949 pod w\u0142asnym nazwiskiem, rok p\u00f3\u017aniej pod pseudonimem Patryk. Pod tym samym pseudonimem lub pod w\u0142asnym nazwiskiem pisywa\u0142 tak\u017ce w „Tygodniku Powszechnym”. W 1952 kilka recenzji ukaza\u0142o si\u0119 w „Przegl\u0105dzie Powszechnym” ojc\u00f3w Jezuit\u00f3w (pod pseudonimem Boles\u0142aw Herty\u0144ski). Od 1950 do 1953 jako Stefan Martha publikowa\u0142 w „Dzi\u015b i Jutro”, pi\u015bmie Stowarzyszenia PAX. Zarabia\u0142 w tym okresie, r\u00f3wnie\u017c sporz\u0105dzaj\u0105c bibliografie, kwerendy biblioteczne itp. Od stycznia do lipca 1952 by\u0142 p\u0142atnym krwiodawc\u0105. Ostatecznie musia\u0142 podj\u0105\u0107 si\u0119 prac niezwi\u0105zanych z dzia\u0142alno\u015bci\u0105 literack\u0105. Pracowa\u0142 jako kalkulator chronometra\u017cysta w Inwalidzkiej Sp\u00f3\u0142dzielni Emeryt\u00f3w Nauczycieli „Wsp\u00f3lna Sprawa”. W latach 1953 – 1954 jako starszy asystent w Centralnym Biurze Studi\u00f3w i Projekt\u00f3w Przemys\u0142u Torfowego Torf projekt, nast\u0119pnie (1956 – 1957) jako dyrektor biura Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego Zwi\u0105zku Kompozytor\u00f3w Polskich. 1956-1981 S\u0105 to lata wzmo\u017conej pracy literackiej i podr\u00f3\u017cy. Podr\u00f3\u017ce, z powodu skromnych \u015brodk\u00f3w finansowych, gromadzonych na bie\u017c\u0105co z dora\u017anych \u017ar\u00f3de\u0142: nagr\u00f3d, honorari\u00f3w za odczyty itp., odbywa\u0142y si\u0119 mo\u017cliwie jak najta\u0144szym kosztem. Odbi\u0142o si\u0119 to w przysz\u0142o\u015bci na jego zdrowiu, pozwoli\u0142o jednak pozna\u0107 z bliska \u015bwiat pi\u0119kny i bardzo r\u00f3\u017cny (Modlitwa Pana Cogito – podr\u00f3\u017cnika) – zar\u00f3wno w dzie\u0142ach kultury materialnej, jak i w napotykanych ludziach. Pierwsz\u0105 podr\u00f3\u017c zagraniczn\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1958 r. Uda\u0142 si\u0119 przez Wiede\u0144 do Francji. Odwiedzi\u0142 Angli\u0119 (1959), W\u0142ochy (1959), po czym ponownie Francj\u0119. Do Polski powr\u00f3ci\u0142 w maju 1960. Plonem tej podr\u00f3\u017cy by\u0142 Barbarzy\u0144ca w ogrodzie. Jesieni\u0105 1963 r. wyjecha\u0142 znowu, tym razem do Anglii i Szkocji. W grudniu 1963 roku przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Pary\u017ca. W styczniu 1964 r., w Bibliotece Polskiej w Pary\u017cu odebra\u0142 Nagrod\u0119 Ko\u015bcielskich, co umo\u017cliwi\u0142o mu przed\u0142u\u017cenie pobytu na Zachodzie. Wakacje 1964 r. sp\u0119dzi\u0142 we W\u0142oszech i Grecji, sk\u0105d powr\u00f3ci\u0142 do Francji, a pod koniec roku do Polski. Od 1965 do 1968 roku by\u0142 cz\u0142onkiem zespo\u0142u redakcyjnego miesi\u0119cznika „Poezja”. W sezonie 1965\/66 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika literackiego w Teatrze im. Juliusza Osterwy w Gorzowie Wielkopolskim. Okazj\u0105 do kolejnej podr\u00f3\u017cy by\u0142 odbi\u00f3r Nagrody Lenaua (Internationaler Nikolaus Lenau Preis) w Wiedniu (1965). W 1965 zosta\u0142 Herbert cz\u0142onkiem Akademii Sztuk (Akademie der K\u00fcnste) w Berlinie Zachodnim oraz Bawarskiej Akademii Sztuk Pi\u0119knych w Monachium. Przebywa\u0142 w Austrii do wiosny 1966. Odby\u0142 podr\u00f3\u017c po Niemczech, a nast\u0119pnie zatrzyma\u0142 si\u0119 na d\u0142u\u017cej we Francji (1966 – 1967). Stamt\u0105d przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Niemiec, odwiedzaj\u0105c po drodze Holandi\u0119 i Belgi\u0119. W zimie 1968 osiad\u0142 w Berlinie. 29 marca 1968 wzi\u0105\u0142 w paryskim konsulacie \u015blub z Katarzyn\u0105 Dzieduszyck\u0105. W ko\u0144cu kwietnia pa\u0144stwo Herbertowie wr\u00f3cili do Berlina. Lato 1968 sp\u0119dzi\u0142 Herbert w USA, na zaproszenie Poetry Center, zwiedzaj\u0105c m.in. Nowy Jork, Kaliforni\u0119, Wielki Kanion, Nowy Meksyk, Nowy Orlean, Waszyngton, Los Angeles. W tym te\u017c czasie opublikowane w USA t\u0142umaczenie jego dzie\u0142, uczyni\u0142o go jednym z najbardziej popularnych poet\u00f3w wsp\u00f3\u0142czesnych w angielskim kr\u0119gu j\u0119zykowym. W czasie tej podr\u00f3\u017cy mia\u0142 kilka wyst\u0105pie\u0144, m.in. w Nowym Jorku, Berkeley i Los Angeles. Powr\u00f3ci\u0142 do Berlina, gdzie mieszka\u0142 do po\u0142owy wrze\u015bnia 1970 – nie licz\u0105c kr\u00f3tkich wizyt w Polsce i wakacji we W\u0142oszech (1969 r. udzia\u0142 w Dei Duo Mundi – Festiwalu Dw\u00f3ch \u015awiat\u00f3w). Od wrze\u015bnia 1970 do czerwca 1971 Herbertowie przebywali ponownie w Stanach, w zwi\u0105zku z wyk\u0142adami, jakie prowadzi\u0142 poeta, jako tzw. visiting profesor na Uniwersytecie Stanowym w Los Angeles. \u00a0 \u00a0 Od jesieni 1971 do wiosny 1973 mieszka\u0142 w Warszawie. W 1972 zosta\u0142 cz\u0142onkiem prezydium ZLP i zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142ania na rzecz demokracji inicjowane przez \u015brodowisko literackie – by\u0142 m.in. sygnatariuszem „Listu 17” w obronie cz\u0142onk\u00f3w Ruchu, organizatorem protest\u00f3w ZLP przeciwko cenzurze. W 1972 wst\u0105pi\u0142 do Pen Clubu. W 1973 wyjecha\u0142 do Wiednia po odbi\u00f3r nagrody Herdera. Lato tego roku sp\u0119dzi\u0142 w Grecji a jesieni\u0105 powr\u00f3ci\u0142 do Polski. W roku akademickim 1973\/74 prowadzi\u0142 wyk\u0142ady na Uniwersytecie Gda\u0144skim. W 1974 roku redagowa\u0142 „List 15” w sprawie praw Polonii w ZSRR. Podpisa\u0142 tak\u017ce w grudniu 1975 „Memoria\u0142 59” przeciwko zmianom w Konstytucji PRL. W 1974 zamieszka\u0142 w Warszawie. Lata 1975-1981 sp\u0119dzi\u0142 za granic\u0105, g\u0142\u00f3wnie w Niemczech oraz w Austrii i W\u0142oszech. 1981-1998 Herbert wr\u00f3ci\u0142 do Polski na pocz\u0105tku 1981 – w okresie najwi\u0119kszych nadziei zwi\u0105zanych z powstaniem „Solidarno\u015bci”. Po wprowadzeniu stanu wojennego wspiera\u0142 swoj\u0105 osob\u0105 i nazwiskiem dzia\u0142ania opozycji – uczestniczy\u0142 w nielegalnych uroczysto\u015bciach. Jego tw\u00f3rczo\u015b\u0107 sta\u0142a si\u0119, zw\u0142aszcza dla m\u0142odego pokolenia, manifestem wolno\u015bci i wyrazem oporu, a posta\u0107 poety symbolem postawy bezkompromisowego sprzeciwu. W 1986 przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 Herbert do Pary\u017ca. W 1989 wst\u0105pi\u0142 do Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Rok p\u00f3\u017aniej zosta\u0142 cz\u0142onkiem Ameryka\u0144skiej Akademii i Instytutu Sztuki i Literatury (American Academy and Institute of Arts and Letters). Otrzymanie Literackiej Nagrody Jerozolimy da\u0142o mu w maju 1991 znowu okazj\u0119 podr\u00f3\u017cy, tym razem do Izraela. W 1992 powa\u017cnie ju\u017c chory poeta wr\u00f3ci\u0142 do Warszawy. Wyr\u00f3\u017cni\u0142 si\u0119 wtedy zdecydowanie antykomunistyczn\u0105 publicystyka, drukowan\u0105 na \u0142amach „Tygodnika Solidarno\u015b\u0107”. W 1993 zosta\u0142 cz\u0142onkiem Akademii Sztuk i Nauk (Academy of Arts and Sciences) w Stanach Zjednoczonych. W 1994, ju\u017c na w\u00f3zku inwalidzkim, odby\u0142 ostatni\u0105 podr\u00f3\u017c – do Holandii z okazji wystawy tulipan\u00f3w w Nieuwe Kerk. Ostatnie lata \u017cycia up\u0142yn\u0119\u0142y mu na zmaganiu si\u0119 z chorob\u0105. By\u0142 chory na ci\u0119\u017ck\u0105 astm\u0119 – mia\u0142 trudno\u015bci z m\u00f3wieniem, prawie nie opuszcza\u0142 \u0142\u00f3\u017cka. Mimo to, wci\u0105\u017c intensywnie pracowa\u0142 – Epilog burzy ukaza\u0142 si\u0119 na kilka miesi\u0119cy przed jego \u015bmierci\u0105. Zbigniew Herbert zmar\u0142 28 lipca 1998 roku w Warszawie. Zosta\u0142 pochowany na Cmentarzu Pow\u0105zkowskim. Prezydent Aleksander Kwa\u015bniewski odznaczy\u0142 go po\u015bmiertnie Orderem Or\u0142a Bia\u0142ego, jednak wdowa po poecie, Katarzyna Herbertowa, odm\u00f3wi\u0142a przyj\u0119cia odznaczenia. Orderem Or\u0142a Bia\u0142ego zosta\u0142 odznaczony ponownie przez prezydenta Lecha Kaczy\u0144skiego. 3 maja 2007 Katarzyna Herbertowa oraz siostra poety, Halina Herbert-\u017bebrowska, odebra\u0142y odznaczenie z r\u0105k prezydenta. \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 Tw\u00f3rczo\u015b\u0107 Poezja Debiutem poetyckim Herberta by\u0142y, opublikowane bez jego zgody na \u0142amach „Dzi\u015b i Jutro”, trzy wiersze: Napis, Po\u017cegnanie wrze\u015bnia i Z\u0142oty \u015brodek (nr 37 z 1950). Za debiut w pe\u0142ni \u015bwiadomy mo\u017cna uzna\u0107 Palce wrzeciona opublikowane w ko\u0144cu tego samego roku w „Tygodniku Powszechnym” (nr 51.). Do 1955 pozostawa\u0142 poza g\u0142\u00f3wnym nurtem \u017cycia literackiego, og\u0142aszaj\u0105c nieliczne utwory w tym\u017ce „Tygodniku Powszechnym”. Nie maj\u0105c szans na w\u0142asny tomik, zdecydowa\u0142 si\u0119 na opublikowanie 22 wierszy w wydanej przez PAX antologii m\u0142odej poezji katolickiej …ka\u017cdej chwili wybiera\u0107 musz\u0119… (Warszawa 1954). Szerszej publiczno\u015bci zosta\u0142 zaprezentowany dopiero w s\u0142ynnej Prapremierze pi\u0119ciu poet\u00f3w 1955r). W 1956 ukaza\u0142 si\u0119 jego debiutancki tomik: Struna \u015bwiat\u0142a. Zaledwie rok p\u00f3\u017aniej tom kolejny – Hermes, pies i gwiazda. Dwa kolejne tomy, Studium przedmiotu i Napis, ukaza\u0142y si\u0119 w latach 1961 i 1969. W 1974 wszed\u0142 przebojem do kultury polskiej tytu\u0142owy bohater kolejnego tomu – Pan Cogito. W 1983 wyda\u0142 Herbert w Instytucie Literackim w Pary\u017cu tom kolejny, pod znamiennym tytu\u0142em Raport z obl\u0119\u017conego Miasta i inne wiersze. Tak\u017ce w Pary\u017cu ukaza\u0142 si\u0119 kolejny tom – Elegia na odej\u015bcie (1990). W 1992, ju\u017c w Polsce, Rovigo (Wroc\u0142aw). Na kilka miesi\u0119cy przed \u015bmierci\u0105 autora, wyszed\u0142 tom ostatni – Epilog burzy. Tworzywem poezji Herberta, s\u0105 bardzo cz\u0119sto mitologiczne opowie\u015bci, staro\u017cytni bohaterowie i dzie\u0142a sztuki. W jego tw\u00f3rczo\u015bci przesz\u0142o\u015b\u0107 nie jest czym\u015b odleg\u0142ym i zamkni\u0119tym – o\u017cywiane postaci i zdarzenia pozwalaj\u0105 podj\u0105\u0107 pr\u00f3b\u0119 zrozumienia historii, a zatem zrozumienia i chwili obecnej. Przesz\u0142o\u015b\u0107 stanowi miar\u0119 dla tera\u017aniejszo\u015bci. W poezji Herberta wyra\u017ana jest niech\u0119\u0107 do system\u00f3w, kt\u00f3re wyja\u015bniaj\u0105 wszystko, t\u0142umacz\u0105 rozw\u00f3j wydarze\u0144 nieuchronn\u0105 logik\u0105 dziej\u00f3w. To, co da si\u0119 o historii powiedzie\u0107, wynika tylko z prostej obserwacji. Jednostka nie jest w stanie zmieni\u0107 biegu historii, ale zobowi\u0105zana jest do stawienia, mimo wszystko, beznadziejnego oporu. Etyczny fundament tw\u00f3rczo\u015bci Herberta stanowi bowiem przekonanie, \u017ce s\u0142uszno\u015b\u0107 danej sprawy i celowo\u015b\u0107 dzia\u0142a\u0144 podejmowanych w jej obronie nie zale\u017cy od szansy na zwyci\u0119stwo. Temu patetycznemu przes\u0142aniu towarzyszy ironiczna \u015bwiadomo\u015b\u0107, \u017ce wyg\u0142aszane jest w zdecydowanie ma\u0142o heroicznej epoce, w epoce, w kt\u00f3rej potencjalnemu bohaterowi grozi nie tyle m\u0119cze\u0144stwo, ile \u015bmieszno\u015b\u0107. Cech\u0105 wsp\u00f3\u0142czesnego \u015bwiata jest bowiem rozmycie granic mi\u0119dzy dobrem a z\u0142em. Z\u0142o wsp\u00f3\u0142czesne nie jest demoniczne i nie daje si\u0119 \u0142atwo zdefiniowa\u0107. Surowa ocena wsp\u00f3\u0142czesno\u015bci nie oznacza jednak idealizowania historii. Kres naiwnemu widzeniu przesz\u0142o\u015bci po\u0142o\u017cy\u0142y do\u015bwiadczenia ostatniej wojny. Wed\u0142ug Herberta, historia nie jest jedynym, chocia\u017c naj\u0142atwiejszym mo\u017ce do zaobserwowania terenem, gdzie objawia si\u0119 z\u0142o. Obecno\u015b\u0107 z\u0142a implikuje pytanie o \u0142ad i sens \u015bwiata, a zatem tak\u017ce o obecno\u015b\u0107 w tym \u015bwiecie Boga. Historia literatury nie rozstrzygn\u0119\u0142a na razie sporu o sacrum w poezji Herberta. We wcze\u015bniejszych tomach wida\u0107 dwa zupe\u0142nie odmienne wizerunki Boga: albo jest wszechmocny, zimny, doskona\u0142y i odleg\u0142y, albo poprzez swoje zst\u0105pienie na ziemi\u0119 odb\u00f3stwiony, a zatem bezsilny (Kap\u0142an, Rozmy\u015blania Pana Cogito o odkupieniu). Eseje Barbarzy\u0144ca w ogrodzie (1962). Sk\u0142adaj\u0105 si\u0119 na niego eseje, kt\u00f3rych tematem s\u0105 konkretne widziane miejsca i rzeczy oraz dwa eseje historyczne – opowie\u015b\u0107 o albigensach i o prze\u015bladowaniu zakonu templariuszy. Martwa natura z w\u0119dzid\u0142em (1993) po\u015bwi\u0119cony jest siedemnastowiecznemu malarstwu holenderskiemu. Podobnie jak w Barbarzy\u0144cy… osobiste preferencje autora s\u0105 niezale\u017cne od og\u00f3lnie przyj\u0119tych ocen. W\u015br\u00f3d malarzy holenderskich najbardziej fascynuje go prawie zupe\u0142nie nieznany Torrentius, kt\u00f3rego jedynym zachowanym dzie\u0142em jest w\u0142a\u015bnie tytu\u0142owa Martwa natura z w\u0119dzid\u0142em. Ostatni tom esej\u00f3w ukaza\u0142 si\u0119 dopiero po \u015bmierci poety, chocia\u017c napisany zosta\u0142 du\u017co wcze\u015bniej ni\u017c Martwa natura…. Labirynt nad morzem z\u0142o\u017cy\u0142 bowiem Herbert w wydawnictwie „Czytelnik” ju\u017c w 1968, ale p\u00f3\u017aniej wycofa\u0142. Tom ten zawiera g\u0142\u00f3wnie eseje po\u015bwi\u0119cone kulturze i historii staro\u017cytnej Grecji, znalaz\u0142o si\u0119 w nim jednak miejsce tak\u017ce dla Etrusk\u00f3w i rzymskich legionist\u00f3w spod muru Hadriana. \u00a0 \u00a0 \u00a0 Dramaty Niekt\u00f3re z tych utwor\u00f3w tworzone by\u0142y jako s\u0142uchowiska radiowe b\u0105d\u017a p\u00f3\u017aniej przystosowywane do potrzeb radia. Jaskinia filozof\u00f3w, i Rekonstrukcja poety si\u0119gaj\u0105 po temat antyczny. Trzy pozosta\u0142e dramaty si\u0119gaj\u0105 po temat wsp\u00f3\u0142czesny: Drugi pok\u00f3j, Listy naszych czytelnik\u00f3w, Lalek \u00a0 Nagrody Zbigniewa Herberta \u00a0\u00a0\u00a0 * 1961 Nagroda Pier\u015bcienia i tytu\u0142 Ksi\u0119cia S\u0142owa (Rada Naczelna Zrzeszenia Student\u00f3w Polskich)\u00a0\u00a0\u00a0 * 1963 Nagroda Fundacji im. Ko\u015bcielskich (Genewa)\u00a0\u00a0\u00a0 * 1965 Nagroda Fundacji A. Jurzykowskiego (Nowy Jork)\u00a0\u00a0\u00a0 * 1965 Internationaler Nikolaus Lenau Preis (Austria)\u00a0\u00a0\u00a0 * 1973 Nagroda im. Gottfrieda von Herdera (Austria)\u00a0\u00a0\u00a0 * 1978 Nagroda im. Petrarki (RFN)\u00a0\u00a0\u00a0 * 1981 Nagroda Literacka im. Andrzeja Struga\u00a0\u00a0\u00a0 * 1984 Nagroda „Solidarno\u015bci”\u00a0\u00a0\u00a0 * 1984 Nagroda Poetycka im. S\u0119pa Szarzy\u0144skiego\u00a0\u00a0\u00a0 * 1984 Mi\u0119dzynarodowa Nagroda Pisarska Walijskiej Rady Sztuki\u00a0\u00a0\u00a0 * 1987 Nagroda W\u0119gierskiej Fundacji Ksi\u0119cia Gabora Bethlema\u00a0\u00a0\u00a0 * 1988 Nagroda im. Brunona Schulza (ameryka\u0144ska Fundacja Studi\u00f3w Polsko-\u017bydowskich i ameryka\u0144ski Pen Club)\u00a0\u00a0\u00a0 * 1989 Nagroda Pen Clubu im. komandora K. Szcz\u0119snego\u00a0\u00a0\u00a0 * 1990 Nagroda Polskiego PEN Clubu im. Jana Parandowskiego\u00a0\u00a0\u00a0 * 1991 Nagroda Jerozolimy (Jerusalem Prize for the Freedom of the Individual in Society)\u00a0\u00a0\u00a0 *…<\/p>\n","protected":false},"author":6,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-12","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/khs.mmj.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/12","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"http:\/\/khs.mmj.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"http:\/\/khs.mmj.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/khs.mmj.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/6"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/khs.mmj.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=12"}],"version-history":[{"count":9,"href":"http:\/\/khs.mmj.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/12\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3988,"href":"http:\/\/khs.mmj.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/12\/revisions\/3988"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/khs.mmj.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=12"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}